منتشر شده بوده است . پيامبر اكرم - صلّى اللّه عليه و آله و سلم - هم اصحاب را تشويق بر مداومت به حفظ و قرائت و ختم به شكل فوق‌العاده‌اى مىكرد . لذا تعيين رقمى در حدى كه « عينى » بيان مىكند يا كمتر از آن ، چنان كه « عسقلانى » و « كاشانى » مىگويند ، غير معقول است و مورد قبول نمىباشد ، چه منظور ختم باشد چه حفظ يا كتابت . خصوصا عينى و كاشانى كه نام عدهء زيادى را بدون دليل و توجيهى از قلم انداخته‌اند . مطلب سوم : « خودستايى و سياست » . آنچه در روايت « انس » آشكار است اين است كه افراد اين روايت از انصار مىباشند . در حالى كه از مهاجرين كسانى چون امير المؤمنين و ابن مسعود قرآن را جمع كردند و شكى در آن نيست . شايد هدف انس از ذكر انصار در روايت خود اظهار غرور قومى و ستايش از همشهريان خودش است . ديگران هم در اين نقل از او تبعيت كرده و به ذكر انصار اكتفا كرده‌اند . اما حقيقت مطلب آن است كه مسئله صرفا يك تفاخر قومى نيست بلكه ناشى از يك موضعگيرى سياسى معين است و عدم ذكر ديگران هم در اين راستا قابل فهم است و مصالح مهمى در اين فراموشى عمدى نهفته است . شايد « انس » از اين سياست جدا باشد و ترجيح مىدهيم كه بدون قصد بوده و نام عده خاصى را ذكر كرده باشد ، ديگران هم از او تبعيت كرده‌اند بدون توجه به انگيزه اصلى عدم ذكر اسامى ديگران و اكتفا به اين نامها ، روايت انس را دست به دست گردانده و باورشان شده است كه قراء و جمع‌آورندگان قرآن تنها اين افراد مىباشند . و از سياست پشت پرده ذكر عده‌اى و عدم ذكر ديگران بىخبر باشند . به اين دليل از سياست خاصى نام برديم كه در آن زمان تعمد آشكارى در جهت برترى بخشيدن و فضيلت دادن به جمع‌آورى قرآن توسط هيئت حاكمه صورت مىگرفت و تلاش مىشد كار عظيم جمع‌آورى قرآن از روى استخوان ، پوست ، سينه مردم و روايات شفاهى و به شهادت يك يا دو شاهد از جمله كارهاى با ارزش هيئت حاكمه شمرده شود . اين دسته روايات در منابع بىشمارى مسطور است . اين فضيلت‌سازى با شايعهء بودن مصاحف در ميان صحابه در زمان پيامبر - ص - و شايعهء قرائت در مصحفها و ثابت بودن جمع‌آورى قرآن در زمان پيامبر اكرم - ص - و واقعيتهاى ديگر ، قطعا مغاير و مخالف است . لذا بايد تمام واقعيات فراموش شود تا